Deprecated: Function ereg_replace() is deprecated in /var/www/g22190/vanderput.net/HTML/annette/plugins/function.title.php on line 35
Een greep uit: de Kracht van het Bestaan
Liefde is een gave, het grootste cadeau dat iemand kan ontvangen. Natuurlijk is het ook geweldig om liefde te geven, maar ik bedoel eigenlijk dat het een gave is van en voor jezelf als je jezelf daarvoor open stelt. Het gevoel dat je in staat bent van jezelf en iemand anders te houden is het cadeau dus.
Dus zoiets als onbeantwoorde liefde (klinkt zo triest en doelloos) bestaat niet echt, als je dat wel zo vindt, is jouw liefde er misschien een van een verwachting zelf lief gevonden te worden. Liefde IS. Het staat op zich zelf.
De droom begint altijd zo mooi, als we denken de ware liefde (eindelijk) te hebben gevonden. Ja, romantiek is fantastisch, dansen met vlinders in je buik, al die heerlijke complimenten, chocola en bloemen, picknicken in het park, hand in hand wandelen langs het strand, veel kussen en mogelijk ook intiemer lichamelijk contact. We zijn een heel nieuw tijdperk ingegaan. We tellen de uren, minuten, totdat we weer samen zullen zijn, hebben geheime koosnaampjes voor elkaar en bellen elkaar zo vaak als mogelijk is. De ander kan niets fout doen, we hebben diepe gesprekken tot 3 uur ‘s ochtends of later en alles wat we doen, doen we samen…
Als twee mensen zo romantisch in elkaar opgaan, verklaart de wereld dat het liefde is.
Maar laten we hier nou eens naar kijken. Vergeet niet dat we allemaal mensen zijn met een berg van schuld en negatieve gevoelens waarvan we wanhopig graag van worden verlost, omdat we ook nog vrezen voor de consequenties van al die schuld. Er zijn twee beproefde manieren (niet dat ze werken, maar toch worden ze veel toegepast) om van die schuld af te komen. Ten eerste: onderdruk het, zet het uit je gedachten of duw het zo ver weg, dat je het niet meer bewust kan herinneren. Ten tweede, als er dan een idioot langs komt die het weer te voorschijn weet te halen, projecteer het dan op hem (haar). Die ander heeft het gedaan en wij zijn slechts het slachtoffer.
Als we deze romantische liefderelatie aangaan omdat het ons zoveel geeft, (en in eerste instantie doen we dat, denk ik, allemaal) zal het meest waardevolle hierin de hulp aan elkaar zijn de schuldgevoelens die we hebben te onderdrukken. Romantiek is daar uitermate geschikt voor. We maken de ander gelukkig en zorgeloos. Het werkt nog beter dan een dubbele Valium. We zorgen er voor dat de ander zich goed voelt over zichzelf en bieden bescherming tegen welke schuldgevoelens dan ook.
Maar waar we de ander in zijn of haar onderbewuste van beschermen, worden wij het symbool voor. Op dat onbewuste niveau wordt de ander gehaat, omdat we niet echt van die angst worden bevrijd. Bij geen van beide is er werkelijk liefde, maar we zijn verliefd op de eigenschap van de ander om ons goed te laten voelen over onszelf. En we nemen de verantwoordelijkheid op ons om de ander gelukkig te houden. Deze romantiek zal standhouden zolang we hierin slagen. We doen ons uiterste best, maar er worden altijd wel manieren gevonden om ons te herinneren hoe onbekwaam we eigenlijk maar zijn. Als we beiden afhankelijk zijn geworden van de ander, die onze bron van geluk is, zal afhankelijkheid uiteindelijk minachting kweken. Dus als iemand van ons ongelukkig wordt, dan is zo blijkbaar die ander zeker de schuldige.
In een jonge relatie zijn problemen met geld vaak erg effectief om de man zijn onbekwaamheid en waardeloosheid te openbaren. Als een man zich dan helemaal op zijn werk stort om zijn vrouw (en jonge gezin) al het materiele te geven wat zij nodig hebben en zelf gesterkt wordt in het idee belangrijk te zijn voor dat deel, ontstaat er vaak een kloof, omdat de vrouw zijn aanwezigheid mist en vindt dat hij niet aan haar persoonlijke behoeften voldoet. Het resultaat is depressieve en ongelukkige partners die elkaar de schuld geven, want zij/hij zou hem/haar toch moeten waarderen en gelukkig moeten helpen houden. Buitenstaanders zullen misschien zeggen dat hun liefde in haat veranderde, maar echte liefde kan niet veranderen.
Romantiek echter kan gemakkelijk in haat veranderen als het gebaseerd is op “geven om te krijgen”. Dit betekent simpelweg: “Ik zal aardige dingen zeggen en jouw hongerige ego voeden als jij mijn behoeften vervult.” Je zult begrijpen dat deze relatie niet lang stand zal kunnen houden en rampzalig zal eindigen als we niet het doel van die relatie zullen wijzigen. Waar eerst beiden elkaar dienden de ander zijn/haar schuldgevoelens te onderdrukken, hebben beiden gefaald en hebben beiden de schuld omdat de ander ongelukkig is. Als elk van hen de bron van geluk voor de ander was, dan zijn ze nu beiden de reden voor elkanders ongelukkig gevoel. Als ze niet in staat zijn die ander te veranderen in een persoon die hem/haar altijd gelukkig zal maken (wat natuurlijk onmogelijk is) zal het ego zeggen: “we moeten op zoek naar de WARE”. En helaas al te vaak stapt degene weer in de dans van de wanhopige… op zoek naar een relatie van betekenis.
Als je alleen het probleem ziet, zal je misschien je hele leven lang proberen je relaties te repareren. Maar waarom zou je zoveel tijd besteden iets te repareren, als je toch weer terug gaat naar het punt dat het weer zal breken? Als je er genoeg van krijgt, zal je het dan verlaten voor een ander en daarna weer een ander?
Als je gaat realiseren dat liefde is, wie jij bent, zullen harmonieuze relaties vanzelf volgen. De relatie of het huwelijk waarin je nu zit is het beste gereedschap om dit te bereiken. Je kunt dit doen door simpelweg het doel van je relatie te veranderen. Ongemerkt beginnen we als mens elke relatie met het zoeken naar toegevoegde waarde. Omdat we geloven dat we zelf onvolkomen zijn, zoeken we naar iemand die dat kan aanvullen. Onze ego stuurt ons aan dit buiten onszelf te vinden. Het doel van een relatie is dan ook meestal gericht op het bereiken van geluk en zich compleet voelen door middel van de ander. Dit gaat nooit lukken, want dit kan alleen maar binnen onszelf worden gevonden.
Dus moeten we ons doel, aanvulling van de ander te verwachten, veranderen in het delen van onszelf met die ander. Als je nu denkt, maar dat doe ik toch al? Kijk nou eens naar dat prachtige lijf van me dat ik deel, nou vergeet dat maar. Echte relaties bestaan nu eenmaal niet uit lichaam maar uit geest. De aanvulling die een ander kan geven voor jouw ware geluk is heel beperkt. Het enige wat werkelijk geluk brengt is wat jij te geven hebt! Wat je geeft, dat bezit je! Je zult je compleet voelen als je beseft wat je kunt geven.
Hoe je de dingen ervaart, wat je de ander leert of geeft, zijn allemaal dingen die je compleet maken. Als je dat maar zou willen beseffen. Als je de ander kan zien als iemand die OK is, leer je hem/haar dat jij jezelf ook accepteert zoals je bent. Je geeft wat je hebt. Wat je onderwijst, leer je zelf ook. Maarja, er zijn altijd wel dingen in het gedrag van mensen die je niet kan accepteren toch? Als je iets ziet wat je bewonderd, dan is dankbaarheid op zijn plaats en het is goed om dat te uiten. Als je iets ziet dat je totaal niet kan accepteren, is het wijs om je innerlijke waarheid te vragen je te helpen het anders te zien… dat is de eerste stap van vergeving.
Want… als je geïrriteerd of vijandig wordt van iemands opmerkingen of gedrag, kan je er zeker van zijn dat er iets binnen jou is geraakt. De top van jouw ijsberg van schuld is dan ineens zichtbaar geworden. Al die tijd zat het mooi verborgen in je onderbewustzijn en nu… au, je weet precies waarom je het niet hebt willen zien. Nu echter heb je de keus: wil je jezelf bevrijden door vergeving, of zal je het versterken door het weer te projecteren op die ander. Laat je niet voor de gek houden door de vorm waarin het wordt geopenbaard. Als je goed in je binnenste zoekt zal je vinden waar het verband ligt.
Je kunt je enorm geraakt voelen en daardoor de ander de schuld willen geven. Maar besef dat deze spiegel die je men je voorhoudt niet in je nadeel is! Als je bereid bent te kijken is het een enorm cadeau! Wees dankbaar voor je vrienden die zoveel tijd en energie steken in jou, en ja soms veroorzaken ze ook pijn, gewoonweg om je te helpen leren te weten wie je bent. Als je het toelaat dan zal je leren van jezelf te houden. Vergeef je jezelf dan kan je ook anderen vergeven.